یک طواف مرقد سلطان‌علی موسی‌الرضا....هفت هزار و هفتصد و هفتاد حج اکبر است

قدیمها روضه‌خونی بود که می‌رفت رو منبر و از معجزات فلان امامزاده می‌گفت. از کوری که شفا پیدا کرده و شلی که با چوب زیر بغل رفته ضریح رو بوسیده و یورتمه‌کنان و بدون کمک چوب اومده بیرون. البته قبلش پامنبری کلی از مصائب معصوم خونده‌‌بود و مردم رو پر کرده‌بود. شور دامن خلق‌الله رو می‌گرفت و صلوات می‌فرستادند. شوق پابوسی بی‌تابشون می‌کرد. جماعت کرور کرور راهی سفر زیارتی می‌شدند. یکی رویای صادقه می‌دید که آقا به خوابش اومده و ردای سبزش رو به چشم این کشیده. بیدار می‌شد و می‌دید اتاق غرق نوره و دیگه اثری از آب مروارید نیست. اون یکی از مرحوم خانم بزرگ، جده پدری می‌گفت که بچه‌اش نمی‌شده و به سفارش سید دعانویس چهل روز وقت گرگ و میش سحری هشتی رو آب و جارو می‌کرده و گلاب می‌پاشیده تا روز چهلم که آقا اومده و دستی به سر خانم بزرگ کشیده و نه ماه و نه روز بعد، همین آقا جون رو به دنیا آورده...

دیگه محشر کبری می‌شد. نقل و حدیث دهن به دهن می‌گشت. بر شکاکش لعنت! دیگه کسی مگه به شباهت آقاجون و نونوای محل فکر می‌کرد؟ یا اصلاً از اون آدم اولی می‌پرسید که "مسلمون، آخه تو آب مرواریدت کجا بود"؟

حالا اما قضیه فرق کرده. این جماعت بی‌تاب "آپگرید" شدند. نقل و حدیث دهن به دهن نمی‌چرخه. مردم به هم ایمیل می‌زنند. از سیب  لبنانی که درمان قطعی سرطان پروستاته برای هم می‌نویسند. معجزات انرژی درمانی و عرفان حلقه رو برای هم می‌شمارند. برای همدیگه تعریف می‌کنند که ریشه کلمه "بشقاب" پیش‌قابه و کلمه فارسیه. کلمه لاتین آنفولانزا رو عربی می‌کنند و کلمه فارسی رو ترکی و کلمه ترکی رو روسی. هیچکدوم هم یه زحمتی به خودش نمی‌ده که لای یه لغتنامه رو باز کنه که ببینه درستش چیه. همینطور فله‌ای این شر و ورا رو برای هم شر و ری-‌شر و فوروارد می‌کنند و زیرش هیجان و تعجب خودشون رو اعلام می‌کنند. فی‌الواقع خر همان خر است، جُل دیگر است!